Bizimle İletişime Geçin

Eleştiri

Eleştiri: The Father

Seher Kavut, En İyi Erkek Oyuncu ve En İyi Uyarlama Senaryo Oscar ödüllerinin sahibi The Father’ı kaleme aldı.

Yayınlandı

tarihinde

The Father

“Tanrı bir kişiyi cezalandırmak istediğinde, onu mantığından mahrum eder.” 

Anthony Hopkins‘in kahramanı hayatında kınanacak bir şey yapmamış gibi görünüyordu, ancak Providence farklı ve metodik bir şekilde karar verir, adım adım yaşlı adamı zihinsel yönelim bozukluğundan dolayı kafa karışıklığı ve endişeye sürükler, bu da esas olarak oyun yazarı tarafından neredeyse tiyatral bir havada ve çok çarpıcı bir şekilde hissettirilir.

82 yaşındaki Anthony, Londra’daki dairesinde yalnız yaşar, kızı ise bu konuda çok endişelidir ve periyodik olarak yaşlı adam için bir hemşire bulmaya çalışır. Ancak yaşlı adam hayatında böyle bir müdahaleye karşıdır ve onunla her şeyin yolunda olduğuna inanır.  Bununla birlikte, aslında, Anthony’nin durumu bir yandan hızla kötüleşir ve bu da ilerleyen demans nedeniyle onu yavaş yavaş akıl sağlığından mahrum bırakmaya başlar.

Bu film, İngiliz tiyatrosunda başarıyla sahnelenen, elden geçirilmiş bir tiyatro oyunundan doğar. Üç kişilik oda prodüksiyonu (aslında filmde daha fazla oyuncu kullanılıyor, ancak aynı anda üçten fazla kişi asla aynı karede görünmez), tüm aksiyon bir dairenin duvarları içinde gerçekleşir. Tür “drama, komedi” olarak ilan edilse de bu filmde komik bir şey görmek neredeyse imkansızdır. Bu zor bir hastalık tarihidir, yalnız, mutsuz bir kişinin bilincinin yok oluşunun tarihidir. 

Teşhisi isimlendirmeden sadece hastalığın gelişiminde birbirini takip eden bir dizi aşamadan geçtiğini söyleyebiliriz. Birincisi, operatif hafıza başarısız olur, hasta daha önce ne olduğunu iyi hatırlar, ancak soruları cevaplayamaz, kahvaltıyı ne zaman yaptığı gibi. Ve yıllardır yaşadığı tüm anılar bir güne sıkışıp kalmış gibidir. Daha sonra hasta, ona yakın insanları tanımayı bırakır ve uzayda kaybolur(mekanlar tamamen birbirine girer). Hastalığın seyrine ani ruh hali değişimleri eşlik eder, sınırsız, motive edilmemiş eğlenceden öfke ve saldırganlık patlamalarına beklenmedik geçişler karakteristiktir. Bu geçişler aynı zamanda filmdeki “çizgi roman”ın da kaynağıdır. 

Bu inanılmaz derecede zor bir durum ve aynı zamanda yaşlılığın beraberinde getirdiği sonuçların size ve yakınınızdaki insanlar üzerindeki etkisi hakkında dürüst bir film.  Florian Zeller’in yönetmenlik yaklaşımı, bulanık gerçekliğin etkisinin elde edilmesindeki basitlikte dikkat çekicidir. Zamanın hassasiyeti filmin algılanmasında önemli bir rol oynar. Film, ilk başta gözden kaçabilecek önemsiz metaforik detaylarla iç içe geçmiş durumda ama bu küçük şeyler karakterlerin gelişiminde önemli bir rol oynar ve böylesine kafa karıştırıcı bir tuvalin şekillenmesine yardımcı olur.

Zeller‘in prodüksiyona yeni başlayan yönetmenden daha çok oyun yazarı olduğu gerçeği açıktır. Taktikleri biraz şematik ve çekingendir, araya girmeden kenardan izliyor gibi görünse de bu hikayenin dikkat çekici olmasını sağlar. Esasen bu senaryo, herhangi bir akıl hocası olmaksızın, neyi ve nasıl oynaması gerektiğini mükemmel bir şekilde anlayan mükemmel deneyimli oyuncular tarafından yönetiliyor.

Hikayeyi sunma tekniğinin hem inanılmaz derecede basit hem de aynı zamanda çok etkileyici olduğu aşikardır. Evinde büyüyen, yaşlanan ve hastalanan bir insanın gözünden filmin olayları bize gösterilir, ancak sevindirmekten ziyade fazlasıyla korkutucudur. Yakın zamanda konuştuğu kızı yerine, tanıdık olmayan bir kadın belirir, sonra biri saatini çalar ve sonra ana karakterin koltuğunda, bunu yapan belirli bir şüpheli adam vardır. Hayatınızda buna benzer bir şeyle karşılaştıysanız, ailenizden, arkadaşlarınızdan veya tanıdıklarınızdan biri bunama geçirdiğinde, filmde olan biteni hemen ilk ona işaretlemekte fayda var.

Her iki ana rol de Oscar kazananlar tarafından oynanır. Dünya sinemasının iki önemli ismi; Anthony Hopkins ve 2018 filmi The Favourite için imrenilen heykelciği alan Olivia Coleman. İlkinin oyunculuk çalışması şaşırtıcı değil, çünkü İngiliz yeteneğini uzun zamandır bilinen bir gerçek. Her zaman mükemmel yapmayı bildiği şeyi bir kez daha mükemmel bir şekilde yapar. Ancak bu sefer yıldızlar bir araya gelir ve böylece oyuncunun oyunu ona ikinci bir Oscar kazandırabildi. Coleman‘a gelince, onun rolüyle ilgili en sevilen şey, oyuncunun aşırıya kaçmaması, Hopkins‘i gölgede bırakmaya çalışmaması ve battaniyeyi kendi üzerine çekmemesi. Bunun yerine oyuncu, ekranda büyük bir başarı ile yaptığı sevgi dolu bir kızın imajını somutlaştırır.

Filmin ana teması Kral Lear’daki ile aynı çocukça nankörlüktür. Hopkins‘in neden bu film için harekete geçmeyi kabul ettiği anlaşılabilir(Kral Lear’ı oynadı ve Anthony’nin rolü Lear’ın rolüne benzerdir). Olivia Colman‘ın kahramanı, başarılı bir şekilde Cordelia gibi davranan Goneril’dir. Babasını sever ve yaşlı adamla empati kurar ama bunun bir çözümü yoktur. Piyasa ilkelerine dayalı bir toplumda yaşıyoruz. İktisat teorisi açısından hepimiz tüketiciyiz ve tüketici davranışı rasyonalite ilkesine ve fırsat maliyeti teorisine dayanır.  Herkes ebeveynlerin bakıma ihtiyacı olduğunu anlar, ancak alternatif bir zaman kullanma olasılığı vardır ve bazen tatile gidebilirsiniz. Bu kahramanımızın ise en sonunda kararı bu olur.

Anthony Hopkins sayesinde ise hikaye tamamen farklı bir seviyeye gider. Bu, en iyi olmasa da en iyi eserlerinden biridir. Karakterdeki tam çözülme, sizi olay örgüsünün içine daha da fazla sokar, bütün bir duygu gamını uyandırır ve finalde sizi sadece karşı konulmaz sonuçlar katmanıyla lekeler. Ruh hali açısından “Baba”, Mikael Haneke’nin muhteşem “Aşk” filmine benziyor. Yaşlıların yaşadığı zorlukları da ortaya koyan önemli bir tablo.

Tanıdık dünyanın yabancı ve düşmanca hale geldiği bir trajedi. Bu çok şiddetli ama gerçekçi bir film. Hopkins, bilinci değişmiş bir kişinin davranışını çok iyi aktarır. Şaşırtıcı, ancak gelecek vaat eden 82 yaşındaki bir çocuk, saygıdeğer oyuncuların performansını kıskandırabilecek yarım tonları yapar.

Filmin sonu gözyaşlarına sarılmak için ucuz hileler olmayacak, içinde yağmur, mezar ya da ana karakterleri ayıran bir çıkış treni olmayacak şekilde hazırlanmıştır. Sonunda, yapay drama geliştirmeleri olmadan bile trajik görünen varoluşun özünü keşfedersiniz. Olgun bir yaşlılığa kadar yaşamayı başarırsak, sonunda çaresizliğimizle hepimiz hayatın ilk yıllarındaki hatta aylarındaki kendimize benzer hale geliriz.

Seher Kavut

[rwp_box id=”0″]

Okumaya Devam Et
Sponsorlu İçerik
Yorum Yapmak İçin Tıkla

Cevap Yaz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Eleştiri

Eleştiri: The Marksman

Seher Kavut, The Marksman filmini değerlendirdi.

Yayınlandı

tarihinde

tarafından

The Marksman

Liam Neeson, her zaman izleyicilerin dikkatini belirli bir filmi izlemeye çeken en güçlü dramatik sanatçı olarak uzun zamandır ün kazanmış biri. Özellikle Oscar ödüllü Schindler’in Listesi’nden sonra. Bu nedenle, Neeson‘un onurlu bir yaşta bu büyük başarısından sonra gerçek bir aksiyon kahramanına dönüşmesinin birçokları için tam bir sürpriz olması şaşırtıcı değil. Bununla birlikte, yaşının artması ile uzun zaman önce Neeson, yakında aksiyon filmlerinde oynamayı bırakacağını açıkladı. Onu bir aksiyon kahramanı rolünde görmek için son şanslardan biri, ona bu filmin yönetmeni Robert Lorenz tarafından sunuldu.

Liam Neeson‘ı bir film afişinde her gördüğünüzde, filmin ne hakkında olacağını önceden tahmin edebiliyorsunuz. Filmlerdeki karakterini cezalandırıcı, adalet şampiyonu ve haklı intikamın savaşçısı gibi benzer sıfatlarla acı bir şekilde sağlamlaştırdı. En nihayetinde, hayatta çok fazla adalet eksikliği varken bunu filmlerde izlemek en azından bir doz dopamin almamıza sebep olabiliyor.

Filmin yönetmen koltuğunda, usta Clint Eastwood ile birlikte bu türün birkaç filminde yer alan Robert Lorenz var, ancak bu çalışmanın öncekilere kıyasla çok soluk olduğu aşikar.

Film, Meksika sınırına yakın bir çiftlikte yaşayan eski bir denizci olan Jim ile başlıyor. Borçlu bir çiftçi olarak hayattan bıkmış ve borcuna karşılık devlet tarafından her şeyi elinden alınıyor. Anavatanına karşı bir görev alışkanlığı ile birlikte Jim, gönüllü olarak sınırda bir devriye polisi gibi çalışıp, yasadışı göçmenleri üvey kızının çalıştığı sınır servisine teslim ediyor. Bir çatışmada bir çocuğun annesine,çocuğu Chicago’daki akrabalarına götüreceğine dair bir söz verir.

Filmin senaryosu oldukça basit ve hatta belki de ilkel. Neredeyse en başından itibaren, önümüzde hangi bükülmelerin olduğunu ve bu filmin esasen nasıl biteceğini tahmin etmek zor değil. Film, “Gran Torino”, “A Perfect World” gibi filmlerin bazı unsurlarını isteyerek ödünç aldığını saklamıyor ve diğer birçok benzer filmin de bazı yankılarını hevesle veriyor. Aynı zamanda hikayeye yeni bir şey katmaya bile çalışmadan. Yine de hikaye oldukça akıcı görünüyor. Her şeyden önce, anlatının genel kolaylığından kaynaklanmaktadır.  Dezavantajlar, yalnızca iki ana karakter arasındaki ilişkinin o kadar ilginç olmamasına bağlanabilir ve son, bu filmin ana karakterinin nasıl sunulduğunun arka planına karşı güçlü bir şekilde rezonansa girer. Bana göre, filmin bir buçuk saatten fazla ekran süresi geliştiği yön bağlamında kesinlikle anlamsız görünüyor.

Jim ve Miguel arasındaki ilişki için empati kurmak bir yana, anlamak bile neredeyse imkansız. Miguel, annesinin ölümü için Jim’i suçluyor, sonra aniden küçümseyici bir tavır sergiliyor sonrasında ise tamamiyle bağlanıyor. Ancak tüm bu metamorfozlar hiçbir şey tarafından desteklenmiyor, sadece oluyorlar, herhangi bir eylemle gerekçelendirilmiyorlar.

Liam Neeson kesinlikle bu filmin ana avantajlarından biridir. Kahramanının bir ölüm makinesine dönüştürülmemesi ve oyuncunun saygıdeğer yaşının unutulmaması övgüye değer. Bu kahramanın karakterine ve kişiliğine doğru bir şekilde yerleştirilmiştir. Karakter herhangi bir mucize göstermesede Liam Neeson’ı izlemek her zamanki gibi keyifli. Fakat diğer oyuncular için aynı şey söylenemez. Catherine Winnick kötü oynamıyor ama son derece kötü yazılmış silik bir karaktere sahip. Juan Pablo Raba yine görev başında olan acımasız bir katil şeklinde ortaya çıkıyor ve bu sefer hikaye boyunca kendini büyük ölçüde tekrar ediyor. Jacob Perez‘e gelince, acı çekmesi gereken bazı sahnelerde gülümsüyor ve okuldan öğrendiği İngilizcesinin bu kadar akıcı olması biraz şaşırtıcı.

Sonuç olarak, yorgun bir Neeson, iyi bir kamera çalışması ve soluk bir aksiyon altı filmi.

Seher Kavut

Okumaya Devam Et

Eleştiri

Eleştiri: The Green Knight

Seher Kavut, The Green Knight filmini değerlendirdi.

Yayınlandı

tarihinde

tarafından

The Green Knight

Senarist ve yönetmen David Lowry‘nin The Green Knight’ı, tek bir bütün halinde iç içe geçen ve özel bir sinematik metafor ve sembol büyüsü oluşturan inanılmaz bir imgeler düsturudur. 14. yüzyıl aliterasyonlu şiiri “Sir Gawain ve Yeşil Şövalye”nin Lowry tarafından uyarlanması, resmi bir kült statüsüne yükseltebilecek bir dizi önemli avantaja sahiptir. Güçlü bir vizyon sahibi olan Lowry, filmin şekliyle çok fazla flört ediyor ve onu bilinmeyen bir yazar tarafından yazılmış orijinal şiir kadar derin ve çok yönlü hale getirmeye çalışıyor. Yönetmen orijinal kaynağı revize eder ve filminde modern dünyayla da alakalı birçok konuyu gündeme getirmeyi başarır. Bunlar çevre sorunları, yaşam ve ölüm üzerine düşünceler ve hatta erkeklik, şövalyelik alaylarıdır. Lowry gerçek olay örgüsünün koltuk değneklerini yerlerine bırakarak şiiri neredeyse tam anlamıyla perdeye aktarmış ve kendi hayal dünyasından orijinal olay örgüsüne birkaç yeni karakterde eklemiştir. 

Filmin tamamı Guyven’ın isyankar ve aptal bir gençten onurlu bir adama yolculuğunu takip eder. Yolda kendisini bir insan olarak ortaya koyan çeşitli sınavlarla karşılaşır. Bu zorluklar, görmeye alışık olduğumuz gibi aşılmaz.  Kahraman, cesur ve doğru hareket etmek için kendi içinde son gücü toplamaz. Sürekli şüphe eder, hata yapar ve korkar. Gawain, bu yolculuğa neden çıktığını bile tam olarak bilmeyen korkak ve miyop bir genç adamdır.

Yolculuğa başladıktan sonra Gawain’in film dünyasında, çeşitli imgeler ve sembollerle zengin, destansı yolculuğu başlar, sadece cevaplar bulmaya değil, aynı zamanda yolda onur ve cesaret bulmaya çalışır. Ve bazılarının “Şövalye”den beklediği, sonuç olarak göründüğü biçimde değil, kendilerini yanlışlıkla klasik şövalyelik fantezisine hazırlayan destanı oluşturan, kahramanın kendisiyle olan iç savaşıdır. Ana savaş ana karakterin derinliklerinde gerçekleşir, kibirli bir çocuk ve şövalye unvanına layık bir adam onun kendi içinde savaşır. Bu nedenle, Gawaine’in hikayesi her on dakikada bir iddialı konuşmalar ve kılıç savaşlarıyla dolu değildir. Yönetmen filmin tüm zamanını ana karakterin iç dünyasına verir, karakter korkusuna ve bencilliğine rağmen hala ölümün gözlerine bakar ve sadece kaderiyle değil, aynı zamanda var olan her şeyi yiyip bitiren tabiat anayla da eşitsiz bir savaşa girer.

130 dakikalık meditasyon boyunca, Gawain Deva Patel bazen ilerliyor bazen geriliyor, bu yüzden, başlangıçta ve sonda, izleyici gerçekten bir kişinin vücudunda tamamen farklı iki kişilikle tanışıyor. Patel, kahramanının tüm metamorfozlarını sadece konuşma yetenekleri sayesinde değil, aynı zamanda beden dili yardımıyla da mükemmel bir şekilde göstermeyi başarır. Gawain, yetişkin hayatının sonuçlarıyla bire bir eşit olmayan bir savaşta yüzleşmek zorunda kalan şımarık bir çocuk gibidir. Kahraman, Hıristiyanlık ve paganizm arasındaki yüzleşmeyle de karşı karşıya kalır, konuşan bir tilki şeklinde bir yolcuyla tanışır ve yolu savaşmak için devlerle kesişir.

Gawain’in Lowry prizmasından geçen hikayesi, bir annenin çocuğuna Yılbaşı Gecesi yatmadan önce anlattığı şövalye onurunun hikayesini hatırlatan basit ve çok açık bir masal gibi gelir. Bu, bir bütün olarak bu kadar ciddi ve yetişkin bir filmin algısını en azından bozmaz, ancak Lowry‘nin hikaye anlatımına postmodern yaklaşımı, yönetmenin hayranı olduğu Tarkovsky ile de benzeşmeye başlar.

Filmin en güçlü yanı, harika atmosferi ve Andrew Palermo’nun (“The Ghost Story”) aynı derecede fantastik sinematografisidir. Film, renk paletinin derin bir şekilde detaylandırılması inanılmaz derecede şık görünür. Çekim tarzı birçok yönden Nicholas Winding Refn’in Climbing Valhalla’sını andırıyor, özellikle ikinci perdede. İzleyici neredeyse her zaman filmin dünyasına aşağıdan yukarıya bakar, bu sayede Gawain daha da büyük ve acımasız mistisizm ve sihir dünyasında “kaybolmuş”, Daniel Hart’ın ortaçağ folkloru ile müziğinde boğulan küçük bir insan olarak algılanır. Daha az sıklıkla, kuşbakışı bir bakış açısıyla çekilmiş, hepsi aynı fikir üzerinde çalışan, kahramanı zayıf ve savunmasız olarak göstermek için yukarıdan çekimler yapılmıştır.

Filmin gerek biçimi gerekse içeriği, fragmanlardan göründüğü kadar basit değildir. Bu açıkça yüksek hasılat hedefleyen genel izleyici için bir sinema değildir. Film metaforlarla dolu ve türün tipik filmlerinden tamamen farklı. Sürekli kılıçlar çarpışmıyor, şövalye düelloları ve heyecan verici bir macera ruhu yok. Aksine, bu çok yavaş ve manevi bir film, içinde denemeler her zamanki pathos olmadan aşılıyor ve filmde şövalyelik ruhu son nefesini vermeye hazır görünüyor.

Seher Kavut

Okumaya Devam Et

Eleştiri

Eleştiri: The Last Duel

Serkan Baştimar, Ridley Scott filmi “The Last Duel” hakkında yazdı.

Yayınlandı

tarihinde

tarafından

❝Bir Onur Savaşı❞

Ridley Scott, en vasat filmiyle bile Hollywood’da dişe dokunur işlere imza atan bir yönetmen. Hala üretken ve hala dünya üzerinde tartışmaya değer şeyleri sinema üzerinden seyirciyle buluşturmaya devam ediyor.

Hollywood #MeToo hareketiyle bir süredir çalkalanırken, tacizciler, ayrımcılar afişe edilip, kadının toplumdaki yeri, erkek egemen toplumda kendine biçilen “rol” küresel bir düzlemde tartışılırken epik filmlerin kalburüstü yönetmeni Scott, gündemdeki bu konuyu 1300’lü yıllardan, Haçlı Seferleri arifesindeki Avrupa’dan epik bir hikayeyle tartışmaya açıyor. İyi de ediyor.

Hikayeleri, destanları, masalları, erdemleri…. daha sayılamayacak nice duygu ve olguyu erkek hegemonyasından eril dille insanlık bilincine pompalayan tarihin “karanlık” sayfalarında yerini almayan bir hikaye var karşımızda. Belki de tüm kadınların üzerinden mağdur bir kadının öyküsünü izliyoruz The Last Duel‘de. Adı ve açılış sahnesiyle “yine bir erkek filmi izleyeceğiz” imajı bırakan The Last Duel, üç farklı karakterin tek hakikat üzerinden tutumunu irdeliyor. Hele ki Gladiator ve Kingdom of Heaven gibi destansı işlerin referansıyla filme başladıysanız, yanlış sofraya oturduğunuzu kabul edin ama sürpriz yemeğin güzel olması.

Hollywood macerasına omuz omuza atılan Ben Afleck ve Matt Damon‘un da imzasının bulunduğu The Last Duel, 150 dakikalık bir dönem romanı gibi. Şövalyelerin, göğüs göğüse çatışmaların, dört nala atların savaş alanlarında arz-ı endam ettiği yapım, tüm bu tantananın ardından “mahalle baskısına” rağmen tecavüze uğradığını söyleme cesaretini bulan bir kadının onur savaşını anlatıyor. Bu savaşı erkeklerin rol çalmasıyla yine savunmaya dönüşen ana karakterimizin yaşadığı gerilim seyirciye empati olarak yansıyor.

Dönem atmosferini oldukça tatmin edici bir şekilde perdeye yansıtan Scott, özellikle erkek karakterlerini bir sığlık seviyesinde bırakmış gibi. Tabii bu sığlık belki de kadın, çocuk ve doğanın süper hükümdarı(!) erkeğin doğru yerden bakıldığındaki portresi de olabilir. Matt Damon‘un sevimli karakterden çıkıp başka bir role soyunarak kabuğunu kırıyor. Hem “sanat” hem de gişe filmlerinin sevilen yüzü Adam Driver ise bir kez daha “kullanışlı” aurasını seyirciye aksettiriyor. 28 yaşındaki Jodie Comer ise “zamansız” yüzü ile büyüleyici bir performansa imza atmış.

Scott, her ne kadar kaderci bir finale atsa da sorduğu sorunun, gösterdiği sorunun cevabını seyirciye bırakarak erkek-kadın-çocuk fark etmeksizin iliklerimize kadar işlemiş eril bakışın sütunlarına şövalye mızraklarıyla saldırıyor. Yer yer bir “İran filmi” matematiğini çağrıştıran olay örgüsü, epik savaş sahneleri ile tatmin edici bir film olan The Last Duel, koronavirüs nedeniyle tenhalaşan sinema salonlarını az da olsa hareketlendirecek güzellikte.

Serkan Baştimar

Okumaya Devam Et
Sponsorlu İçerik

Popüler